O ANDRZEJKACH

Jakoś chyba już dawno temu oswoiłam się z myślą, że przy dziecku to sobie można zaplanować tyle co nic, szczególnie w okresie chorobowym, ale tym razem Gutek przetrzymał nas do ostatniej chwili.

Jesienią byliśmy TU i już wtedy pisałam, że wybieramy się w to samo miejsce na andrzejki, tak?

No.... więc to było w październiku.

W międzyczasie o andrzejkach zdążyłam zapomnieć, bo ma pamięć ulotna.

Potem, kiedy babcia zmarła, to już całkiem mi ze łba wyparowało, aż tu nagle, M wrócił z pracy i kazał mi podjąć ostateczną decyzję, bo chcą zamknąć listę. 

Oczywiście na wstępie dostałam schizofrenii... rozdarłam się pomiędzy własnymi odczuciami, a obietnicą złożoną sąsiadom (oni uzależniali swój wyjazd na andrzejki od nas).

Przegadawszy temat z każdą bliską i dostępną pod ręką, tudzież klawiaturą osobą, zostałam przekonana do wyjścia z mej jamy. Ostatecznie do imprezy namówili mnie moi własni rodzice, którzy jak chłopu od cepa wyjaśnili, że babcia nic przeciwko by nie miała. I że jak z siebie głupa nie zrobię, to będzie ok.

No to jak tak, to ok. Stary zrobił przelew i zostaliśmy wpisani na listę gości.

No ale żeby nie było zbyt wesoło, to Gutek w zeszłym tygodniu się rozchorował.

Niby w czwartek było już ok, więc sobie pojechaliśmy do babci (mojej mamy), coby spóźniony prezent imieninowy wręczyć, a kiedy po kilku godzinach w końcu wróciliśmy do domu, to Gutek wziął i się położył.

Nosz, ja pierdziu.

Gutek jak się kładzie w ciągu dnia, to może znaczyć tylko jedno.

W piątek znowu gorączka, a następna noc przespana po łebkach, bo dziecko chciało sobie płuca wypluć. 

Nasza pani doktor w służbowej podróży, dostępna od poniedziałku.

No siąść i płakać pozostało.

Staremu zakomunikowałam więc, żeby jechał sam, ja się z chaty nie ruszam. 

Na tę wieść szanowny małżonek zaczął w dziecku, jak w kaczce, upychać czosnek i miód, także w sobotę było już dużo lepiej.

Dziadkowie do dziecka przyjechali, także po 16-tej zostałam  wykopana na górę, coby kreacji poszukać. (o 17.15 musieliśmy wyjechać;)

No nic to, mówi się, że najlepsze imprezy są zawsze, jak wcześniej wszystko pod górkę idzie.

To by się nawet zgadzało.

Było naprawdę fajnie.

Nawet wzięłam i pokiwałam się z M kilka razy na parkiecie.

Doznałam jeno niewielkiego rozczarowania odnośnie żarełka.

Bo w zasadzie jechałam z nastawieniem, że nie będę się poić, nie będę tańczyć, będę wyłącznie jeść. Rok temu była taka strawa, że mucha nie siada, ale też impreza w innym stylu. Wtedy na grillowo, tym razem w duchu PRL. Nie to, żebym miała coś do śledzika, ale sami rozumiecie.... rybka lubi pływać, a tu nie miała w czym.

No nic to.

Zapchałam się sałatkami i mięskiem więc było ok. Choć nie powiem, do końca brakowało mi wiejskiego smalczyku i masełka czosnkowego :)

Sama muszę sobie zrobić. 

Było super... naprawdę.... tylko co mi się na łeb rzuciło, żeby se nie wziąć butów na zmianę? 

W tamtą stronę prowadził M i jakoś nie przyszło mi do głowy, żeby zastanowić się nad sobą i swoim obuwiem, więc jak usiadłam już za kółkiem i chciałam wcisnąć sprzęgło, żeby odpalić maszynę, to oj, ups.... obcasiki są za wysokie i nóżka zatrzymuje mi się w pół drogi.

Zazwyczaj myślę o takich rzeczach, teraz chyba za bardzo się spieszyłam. 

Znaczy przy drobnych kombinacjach nawet by się dało, ale że droga trwała niemal godzinę, to se odpuściłam i machnęłam w męża najpierw jednym, a za chwilę drugim bucikiem. 

No i kurde nie wiem.

Niby ogrzewanie mamy sprawne, a jak dojechałam to palce miałam jak sopelki.

W związku z powyższym ledwo dzisiaj żyję.

Boli mnie gardło, smarki połykam i chyba mnie właśnie gorączka bierze.

Ole!

Tymczasem grudzień się zaczął, wraz z nim adwent. 

Kalendarz wisi i już raduje serce dziecka mego. 

Zdjęcia wkrótce.

Jak się zwlekę z łóżka ;)