SPAĆ, CZY CO?

Jakby nie patrzeć, za nami pełnia.
Do tego wieje, że łeb chce urwać.
Nie śpię od trzeciej.
Jest po dziesiątej.
Mam minusowe ciśnienie i przy skręcie głowy w lewo czuję ból w karku po prawej.
W związku z powyższym obiecałam sobie, zawożąc dziecko rano do przedszkola, że nikogo nie sklnę. Nawet się udało.
Ale jak już byłam w przedszkolu to byłam o włos. Serio.
Cztery grupy wypuszczały się dzisiaj skoro świt na spektakl do teatru. Chaos był taki, że miałam ochotę granat wrzucić, żeby spokojnie dziecko rozebrać.
By po 3 sekundach ponownie ubrać.
Gutek oczywiście w bek, bo przestał ogarniać co się dzieje wokół niego, a podobnie do mamuni, nie znosi jak mu się sytuacja wymyka spod panowania.
Ale że wyglądam jak zombie dzisiaj, to nikt mi nie śmiał podskoczyć.
Głowę bym urwała. I nasiusiała do szyi.

No nic to, dobrze, że chociaż słońce świeci.
Chociaż... tak po prawdzie.... moje okna znacznie lepiej prezentują się, jak to słońce jednak nie świeci. Mam wrażenie, że im częściej myję, tym brudniejsze są. Więc się zbuntowałam i przestałam myć. Do wiosny ich nie tknę. Obiecuję solennie tutaj przy wszystkich.

Tymczasem wczoraj upiekliśmy z Gutkiem 300 (tysięcy) ciastek do przedszkola. Ale TROCHĘ musieliśmy popróbować, czy dobre.... no więc zaraz staję przy desce i zarabiam ciasto na kolejne. Jutro mamy przedświąteczne spotkanie.
Idę zaraz do kuchni i przyjmuję kwiat lotosu.
Staję z foremkami i wałkiem i od razu zen.
Dobra to idę.

Bloglovin mnie wkurza. Muszę z powrotem sobie powrzucać listę na blog, bo tam mi co chwila coś ginie.
No, ale najpierw ciastka.
Uf... na samą myśl mi lepiej ;)