NIECH TO JUTRO JEDNAK BĘDZIE

Mieliśmy dzisiaj przedświąteczne zajęcia w przedszkolu.

To są takie zajęcia otwarte połączone z warsztatami aniołowymi.

Czyli, że najpierw dzieciaki prezentują swoje postępy, jakieś tam urywki przedstawienia organizowanego dla Dziadków, a potem robi się wspólnie aniołki.  

W zeszłym roku była masa solna, w tym roku robiliśmy aniołki z papieru. 

Tyż pikne.

Niemniej jednak miałam taki moment (tak mam od wczoraj) jak patrzyłam na fikającego i tańczącego breakdance Gutka, że oczy w momencie zrobiły się mokre i nie że się jakoś wzruszyłam samym dziecięciem, tylko pomyślałam, jakie mam cholerne szczęście, że mogę tam być, że moje dziecko może.

Wkurzam się jednocześnie, że ludzie tak bardzo nie potrafią docenić tego co mają, że zlewają to co naprawdę ważne, że nie cieszą się ze zwykłych - niezwykłych chwil.

Franek ma 2 lata i 3 miesiące. Większość swojego życia spędził w szpitalu. 

Oczywiście potrzebna jest pomoc.

TUTAJ możecie więcej przeczytać o tym chłopcu.

Przyznaję z ręką na sercu, że ja całości nie przeczytałam.

Nie dałam rady.

Od samych zdjęć chce mi się wyć.

Chyba nie muszę pisać, że NFZ nie chce zrefundować ważnej terapii.

Liczy się każdy grosz.

Wierzę w Was, ludziska.

Daliśmy radę z paczką*, damy i teraz.

Magda organizuje zbiórkę.

Pomożecie, nie?

*paczka - kurde no... jestem z nas dumna.

Miało być nas początkowo tylko kilka, a na końcu uzbierało się chyba z trzydzieści.

Do tego zaangażowane zostały nasze mamy, taty, siostry etc.

Spaczkowaliśmy dwie rodziny. Po kokardę. Nasze pakunki zajmowały najwięcej miejsca w magazynie. 

Puchnę z dumy na samo wspomnienie.

Jestem przeszczęśliwa, że mogłam w tym wziąć udział. 

Dzięki dziewczyny.