O KIDNAPPINGU

Dziwnie, powiem wam.

Otóż miałam dzisiaj sen.

Ale on był poprzedzony zdarzeniem z wczoraj.

Otóż byliśmy z Gutkiem na lodach. Za nami w kolejce ustawiło się małżeństwo z córeczką. Taką maleńką.... matko, jaka kruszynka. Nie pamiętam, czy Gutek kiedykolwiek był taki mały. Dziewczynka, zwana przez rodziców Myszką (!) miała jakieś półtora roku. Najmniejsza w kolejce, a najbardziej niecierpliwa i krnąbrna. Na wszystko mówiła "nie" i była w tym przesłodka.

Myszko, stój grzecznie w kolejce

- nie!

Myszko, uważaj, tam auta jeżdżą

- nie!

Myszko, chodź do taty na ręce

- nie!

i w ten deseń. 

Zaznaczyć jednak muszę, że to nie był jakiś rozwydrzony dzieciak, który okłada rodziców pięściami, tylko mała istotka, która nagle odkryła sens słowa "nie".

Do tego miała pyscuś jak laleczka i gapiliśmy my się na nią wszyscy jak sroka w kubeł.

Ja to wzroku od niej nie mogłam oderwać.

Nawet pomyślałam sobie, że chętnie bym sobie taką przygarnęła, pamiętam.

No, ale zjedliśmy lody, pojechaliśmy do mojej babci (która znika w oczach, chlip, chlip), potem do domu, siedzieliśmy sobie jeszcze na schodach, łapiąc ostatnie letnie promienie, popijając piwko/soczek i głaszcząc murzyna (ja).... jakoś nie miałam po tych lodach już szans wracać nawet myślami do tej malutkiej.

Niemniej jednak moja podświadomość musiała się biednej małej dziewuszki uczepić, bo mi się ona śniła.

Śniło mi się, że byłam w centrum handlowym i patrzę stoi sobie Myszka.... żywego ducha dokoła, nikt nie woła, nikt nie szuka więc sobie ją wzięłam, a co?!

No i jakoś tak żyliśmy sobie w symbiozie, dni leciały, ja w ogóle odurzona miłością, z wypiekami na twarzy śledziłam każde wiadomości, żeby sprawdzić, czy nikt nie chce jej odzyskać, ale że spokój był, to luzik. I po kilku latach (ja wciąż ta sama, dziecko tak samo, ale wiecie.... czas nie gra roli w snach), więc po kilku latach dostaję pozew sądowy, że jakoby muszę zwrócić to dziecko jego biologicznym rodzicom i taki mnie żal ogarnął.... wszak chowałam jak swoje, że aż się obudziłam. 

I teraz mi dziwnie. 

Naprawdę ukradłam komuś dziecko?

I nikt nie szukał?

I M się nie zdziwił, jak przyszłam z dzieckiem do domu?

I w ogóle???

*

Tymczasem w realu sprawy mają się tak, że robiliśmy to ognisko z sąsiadami. Była też moja siostra ze swoją rodzinką, ale to jest jakby temat na osobny post... tylko wciąż się boję, że ktoś niepowołany to przeczyta i będzie chryja. Jednak zbiera mi się od dłuższego czasu i czuję, że w końcu mi się uleje.

Niemniej jednak sąsiedzi są wporzo. Nawet bardziej. Zakosiłam im dwie miski, będę musiała iść i oddać w najbliższym czasie, co zrobić ;) 

A co u Was?