O BĄBLACH

Ej, weźcie nie zwalajcie na mnie tej jesieni.

To nie ja.

To ta jarzębina.

Nic Wam na to nie poradzę, że korale już wiszą i mają gdzieś, że dopiero co śnieg stopniał.

Powiem Wam, że piszę ten post już chyba dwie godziny... bo kiedy zaczęłam i wyskrobałam 4 powyższe zdania, to nagle poczułam, że zaraz zasnę i że natychmiast muszę sobie zrobić kawę. 

Nie wiem o co cho, ale pisanie postów nierozerwalnie łączy się u mnie z celebracją kofeiny. Być może nie jestem w stanie już nic sensownego stworzyć nie obudziwszy swoich myśli wpierw?

(Jakby to, co teraz piszu miało jakiś sens;)

Więc poszłam sobie zrobić kawy, włączam ekspres, a tam w młynku puściutko, no to do szuflady łeb wsadzam, a tam puściutko, to biegusiem do schowka, tam znowu puściutko. Nic to, trza było zaprząc konie i sru do sklepu, a przy okazji po siakiś klej do styropianu dla małżonka ukochanego. Niech klei jak ma zapał, co nie?

Ale moment, bo straciłam wątek przez tą kawę.

A właściwie jej brak.

Otóż w dzisiejszym dniu, chciałam drogi pamiętniku i Wam, drodzy czytelnicy mego pamiętnika, opowiedzieć  o wielkiej niesprawiedliwości, jaka mnie się ima w związku z owadami.

Otóż bardzo mnie one lubią. Te owady. I kąsają co i rusz.

Ale to jeszcze małe miki, tak?

Najgorsze jest to, że jestem alergikiem i po każdym dziabnięciu przez coś (cokolwiek) pokazują się piękne, rumiane, napuchnięte odczyny alergiczne. Komar to pikuś. Pan pikuś. Ot, 3-5cm średnicy czerwony bąbel.

Ale jak mnie bąk (nie mylić z trzmielem) chapsnie, to masakra. Najbardziej upodobały sobie france me nogi w kierunku ud. Po ukąszeniu luzik. Troszku swędzi, da się żyć. Ale po godzinie zaczyna się. Wieeelka czerwona, napuchnięta plama (średnica ok 10-15cm!!!), która po dwóch, trzech dniach nieco maleje, ale przybiera barwę bardziej fioletową, dzięki czemu wyglądam, jakby mnie małżonek lagą po nogach okładał co wieczór w ramach gry wstępnej, tudzież innej przemocy. 

Senkju. 

Trza chodzić w długich spodniach. 

Nie mogę się skupić, wiecie?

Gutek studiuje od kilku dni Wielki Atlas Świata. Uczy się kontynentów, państw, flag etc.

A jak mu się nudzi Atlas Świata to otwiera książkę o naszym układzie słonecznym. W związku z czym wkuwałam przez ostatnie dni jaka temperatura panuje na poszczególnych planetach i na samym Słońcu, a także ich masę. 

Zasypuje mnie miliardem pytań, teraz też i ciężko mi skupić myśli na czymś innym.

Co się nauczę przy tym moim dziecku, to moje.

Żeby nie było, że on taki mądry i w ogóle ą, ę, to:

1. 

Składam pranie. Jestem przy majtkach, skarpetkach, bokserkach, na co Gutek:

G: mamo, a te brukselki należą do taty? - pokazując na bokserki

2. 

Ubieram się, przy czym łażę po pokoju w samym staniku, szukając bluzki

G: mamo, ale nie idziesz do babci w samym listonoszu?

3.

G: mamo, kiedy będę szkolniakiem i pójdę do szkoły się szkołować?

Jezuniu, ale się puściło z nieba, brrrr.

Dobra, lecę na Marsa, bo mnie dzieć truje. 

Howgh!