PONIEDZIAŁKOWO

A dzień dobry Państwu,

Jak się macie?

Troszku mnie nie było.

Bo wsiąkłam w te grzyby.

I ogród. 

Odkopałam, zakopałam, wykopałam, przekopałam, okopałam etc. całą masę cwietów i innych badyli i przygotowałam się na zimę. 

Je.

Je przygotowałam.

Bo siebie jeszcze nie. 

Oleander mi chyba umarzł trochę.  A z pelargoniami, to przepraszam, jak mam się obejść. One jeszcze kwitną jak szalone i mają sporo pączków, więc co? Czy one też mi zmarzną jak je zostawię na zewnątrz? 

Ktoś wie?

Tak naprawdę, to doszłam do wniosku, że jestem z siebie dumna. Jak na kompletnego laika ogrodowego całkiem nieźle poszedł mi ten rok. Warzywa urosły bez żadnych nawozów i innych takich wspomagaczy piknie. Kwiatki też przyjęły się wspaniale. Szok. A tak się bałam, że nie podołam, że nic mi nie urośnie :)

W tak zwanym międzyczasie Gutek wyzdrowiał, M się pochorował, zaraził mnie i teraz ja zdycham, pokłóciliśmy się, pogodziliśmy się i obeszliśmy (?!) wciera rocznicę ślubu.

Szóstą.

Cukrową ponoć. 

Cokolwiek to znaczy.

I świętowaliśmy całą sobotę. Pojechaliśmy na wycieczkę, zjedliśmy pyszny obiad i w ogóle - ą, ę francja elegancja. 

Do wieczora, 

Bo jak Gutek usnął, to przestało być elegancko ;)

W każdym razie dobrze, że to sobotę wybraliśmy sobie na świętowanie, bo raz, że pogoda była piękna, to jeszcze w niedzielę byliśmy umówieni z moim bratem ciotecznym, który na stałe mieszka w USA i rzadko mamy okazje ku spotkaniom. Brat przyjechał tym razem ze wspaniałą Indyjką (tym razem, bo ostatnio była Koreanka, jego brat spotyka się z Wenezuelką - kosmopolityzm na całego;), śliczną i bardzo rozgadaną. Jak się jednak okazało, to 2 minuty po wyjściu, nie byliśmy w stanie sobie z M przypomnieć jak miała na imię.

Ja: Wanpur?

M: van pur to piwo, myska.

Ja: aha, to Nampur?

M: coś z pur na końcu.

Amishko, czy jest takie imię dla dziewczyn w Indiach? Nampur? 

Ale tak naprawdę, to chciałam napisać zainteresowanym post o sh, ale spełzło mi na niczym. Jak zawsze. Potrzebuję chyba pójść po natchnienie, bo normalnie to działa jak wena. Idę, kopię i jestem jak na haju i mogę się z całym światem dzielić swoją radością poszukiwania w ciucholandzie. A tak na sucho, to mi nie podchodzi... :)

Weszłam nawet we czwartek do jednego, ale ten był taki wiecie... co trza mieć łokcie ze stali i nerwy także... i uciekłam bo się bałam. 

No, ale jak pojadę do tego swojego to mnie prawdopodobnie natchnie i wtedy się rozpiszę, obiecuję. 

No.

To tyle. 

Pa.