O KROJSANCIE W 3D i POTENCJALNYM METEORYCIE:)

Ale najpierw o Gutku.

Wiem, że znowu i że ogólnie za dużo jakby ostatnio o tym całym przedszkolu, ale wczoraj gadam z dzieckiem i:

Ja: to którego kolegę najbardziej lubisz?

G: Kubę

Ja: a masz jakieś koleżanki?

G: Mam, Olę - rzecze dziecko i dodaje od razu - Olusię. ona jest najfajniejsza.

Ja: lubisz ją? fajna jest?

G: bardzo fajna. i bardzo ładna

 :)

 To już?

:)

*

Wypuściłam się wczoraj w miasto i cóżem zobaczyła?

Ano powiem Wam, że niejedno.

Otóż, nasajmprzód, w osłupienie wprawił mnie jeden jedyny manekin na wystawie salonu sukien ślubnych. Albowiem manekin ten był tuż przed rozwiązaniem. Śliczna sukienka i dziewiąty miesiąc ciąży :) 

Osłabłam.

Na jego miejscu już bym poczekała do porodu, albo i dalej.

Serio :)

A potem me spojrzenie przykuł sklep firankowo-zasłonowo-pościelowy, który na jednej z szyb miał wywieszoną turkusową pościel w szare delfinki. A wielki napis głosił, że ona - ta pościel - jest w 3d.

I znowu osłupiałam.

Ktoś to naprawdę kupuje?

Pościel 3d?

I co się z tym robi?

Człowiek kładzie się spać wieczorem i zamiast baraszkować, to zakłada okulary i gapi się na delfinki, czy jak?

A czy po pięciu praniach trzy wymiary nie zamienią się w dwa? Albo, co gorsza, cztery?

Ktoś wie?

Ale i tak najbardziej spodobała mi się wywieszka, sprzed jednego sklepu spożywczego. Jechaliśmy akurat autem, stanęliśmy na światłach i czytam:

      bułka zwykła - cena

      bułka grahamka - cena

      pączek z różą - cena

      krojsant z czekoladą - cena

Ja: Krojsant z czekoladą? Co to jest?

M: Krojsant? 

Tępo składamy literki i ciężko nam uwierzyć w to, co widzimy ;)

Zrobię wam dzisiaj fotkę i wkleję, musicie to zobaczyć (o ile będzie wisiało :)

Krojsant :) 

hihih

Teraz tak.

W sobotni wieczór, kiedy wracałam z herbatki od sąsiadki Janiny, patrzę w granatowe niebo, a tam coś leci.

Żółta kulka. 

Pędzi.

Zbyt szybko jak na samolot.

Zbyt nisko jak na samolot.

Zbyt żółto jak na samolot.

Zbyt cicho jak na samolot.

No i myślę, bądź co bądź jako człowiek małej wiary w zielone ludziki, że to jakieś jaja. Ale potem słyszę głosy sąsiadów, że co to? że strasznie szybko. że nisko. i w ogóle.

I patrzę i myślę, że kurna, to zaraz wleci nam w dom. Tętno, jak na prawdziwą mys przystało, ponad dwieście, chwilowo mię zatkało, ale gnam do domu, coby polec dzielnie na placu boju. 

Czuję podskórnie, że to kurna jakiś meteoryt, czy coś.

No i lecę, ten meteoryt spada . Już widzę, że jednak ominie mi dom, ale gdzieś tam, całkiem niedaleko walnie.

Wpadam więc do skąpanego w zmroku domu, a tam, o ironio, widzę płomienie!

Zaznaczę może, że kominek mamy umiejscowiony na przeciw wyjścia na taras i cały ogień odbija się w szybie i niejedna osoba przychodząc do nas, gdy ciemno na zewnątrz, pytała już, czy palimy ognisko na zewnątrz, bo takie to mniej więcej złudzenie jest. I ja się na to też tym razem nabrałam.

Mało nie padłam na zawał, mówię Wam.

I do dzisiejszego ranka intrygowało mnie, co to mogło lecieć i ile dostanę za resztki z kosmosu, jeśli je znajdę (bo ponoć cenne ;), aż mnie jedna taka uświadomiła co to mogło być.
Lampion kurka wodna.

A tak się cieszyłam na ten meteoryt ;)