POWRACAM Z CZELUŚCI REMONTOWYCH (pomału;)

Dzień dobry Państwu.

Dzisiaj jest wtorek, 17 lipca, 198 dzień roku. 

Słońce dziś wstało o 4:58 (wiem, widziałam;), a zajdzie o 20:40.

Z tej racji jestem już po dwóch kawach :)

A jeszcze 9:00 nie ma. 

W ogóle czuję, że przedawkowałam kofeinę przez ostatnie dni.

Oko mię lata.

Ale żeśmy się orobili, że ho ho.

Gładzenie, docieranie, szpachlowanie, znowu docieranie i znowu (bo mój mąż musi mieć ściany jak teflon gładziutkie) i potem jak już zaczynałam się martwić, że tej gładzi końca nie będzie, to rzekł: a pierdolę to i wziął się za malowanie :) 

No więc zauważyłam światełko w tunelu, a jakże.

Dwa tygodnie ciężkiej harówki fizycznej i mamy sypialnie zrobione. Prawie. Najgorsze, czyli gładzenie, malowanie, tapetowanie, podłogi, listwy i karnisze gotowe. My musimy sobie jeszcze meble skręcić, bo stoją w paczkach.

Gutka pokój gotowy. Jeszcze regał mu dzisiaj postawimy, bo narzeka waćpan, że nie ma gdzie książeczek ułożyć. 

Ale co myśmy z nim mieli, to Wam mówię. 

Wiecie jaki jest ulubiony kolor mojego dziecka?

No ja się dowiedziałam już w trakcie realizacji mojego projektu :) 

I trochę się przeraziłam, bo nijak się to z moją wizją nie zgadzało.

Ja: zamówiłam Ci tapetę do pokoju - opowiadam Gutkowi

G: żółtą?

*

Ja: Gutek, wskakuj do auta, jedziemy kupić farbę do Twojego pokoju!

G: ale żółtą, dobrze?

*

M: w czwartek jedziemy do ikei, żeby kupić łóżka

G: dla mnie żółte poproszę.

*

układam ciuchy w małej garderobie dziecka, a ono rzecze:

G: mamo, a dlaczego ja nie mam żółtych spodenek? i bluzeczki? i czapeczki?

Hmmm. No dlaczego?

Na dzień dzisiejszy w sypialni mojego syna jedyną żółtą rzeczą są jego kapcie i teraz mam zgryzotę.

Chcę mu przerobić stary nakastlik* i planowałam pomalować go na czerwono, żeby ożywić nieco przestrzeń... no ale trochę myślę nad tym żółtym, przyznaję.

W każdym razie wbrew wszelkim moim pożółkłym obawom, Gutek pokochał swój nowy pokój.

Właściwie swój pierwszy, nowy pokój.

G: uwielbiam go. i nowe łóżko też.

Tak dziwnie trochę. Bo z braku miejsca do tej pory tłukł się chłopak w łóżeczku niemowlęcym, wiecie, takim drewnianym, dość dużym, ale jednak za małym dla długiego, chudego szczypiorku naszego. I taki gigantyczny się wydawał jak w nim spał. Każda kończyna wychodziła jakąś dziurą.

A teraz. Łóżko 90x200 i jak śpi w nim, to mi się znowu taki malutki zdaje :)

Mój pucio, pucio ;)

No więc jego pokój gotowy. 

Jeszcze muszę mu obrazki namalować w temacie przewodnim rzecz jasna, najpierw luknęłam na allegro i nawet znalazłam fajne, ale sobie pomyślałam, że pffff, takie to i ja mogę namalować... więc słowo się rzekło i kobyłka u płotu musi się znaleźć. Ale to już na luzaka wszystko.

Powiem Wam, że urobieni po pachy jesteśmy. Mój mąż jutro wraca do pracy i rzecze, że nie wie, czy będzie się w stanie podpisać, bo tak go wszystko boli. Odpoczął na urlopie jak widać. 

No, a ja dalej będę  ciągnąć ten cały majdan, bo w głowie aż roi mi się od pomysłów.

Tylko, żeby dało się tak jeszcze dobę wydłużyć to byłoby idealnie.

Tymczasem lecę chwycić za śrubokręt, bo komoda w kolejce czeka, a stary dość nerwowy ostatnio ;)

Pomalutku i ponadrabiam blogowe zaległości.

Do miłego zatem!

*nakastlik to inaczej stolik nocny. U mnie w domu tak się mówi. M nie wiedział kiedyś co to jest więc mu wytłumaczyłam. 

Łazimy po ikei i mówię, że musimy dobrać sobie jeszcze dwie komody koło łóżka.

M: jakie komody?

Ja: no stoliki nocne

M: to mów normalnie, że o nakastliki chodzi.

pfffff. znawca się znalazł.