WRÓCIŁAM (w spodniach i rękawiczkach)

Jak wyjechaliśmy w niedzielę przed południem tak wróciliśmy dopiero wczoraj. 

Najpierw obiad u moich rodziców, potem do babci mojej kochanej... potem wpadliśmy w sumie tylko  spakować torbę i przespać się, bo w poniedziałek sruu w świętokrzyskie do teściów. I było nawet fajnie. 

To nie są ćwiczenia.

Naprawdę było fajnie.

Trochę mi teściowa zalazła za skórę na koniec, bo znowu soliła głupoty do dziecka, ale staram się o tym nie myśleć i nie zacierać dobrego wrażenia ;)

Powiem Wam w sekrecie, że mam jedno takie małe marzenie, ażeby się zważyć.

Przez ostatnie trzy dni dzielnie pracowałam przy stole, coby sobie przysposobić ze dwa dodatkowe kilogramy.

No i nie wiem.

Nie mam wagi.

Ważyłam się specjalnie tydzień temu u rodziców i jutro znowu muszę do nich śmignąć, żeby sprawdzić. A nuż, widelec, łyżka jakiś dodatkowy kilogram się mi zalągł. Trzymać no kciuki proszę. Bo u mnie wszelkie zmiany in plus mile widziane.

Poza tym co?

Zapomniałam sobie w Wielkanoc o spódnicy.

No co?

Każdemu się może zdarzyć, prawda?

Wzięłam i włożyłam wszystko - rajstopy, bluzkę, drugą bluzkę, płaszcz zimowy, kozaki (wiem, że kwiecień, ale 2 stopnie i śnieg, przede mną szła gorąca rodzinka z siedmiolatką w cienkich rajstopkach, baletkach, cieniuśkiej kurteczce i raz że ją wiatr mało nie porwał, a dwa to jej się te prawie gołe nózie telepały strasznie), no czułam, że mi się ta kurtka strasznie ślizga po tyłku, ale jeszcze nie zajarzyłam, tak?

I zasuwam drugiego kozaka, nie? Zasuwam... i zerkam jeszcze kątem oka (z medycznego punktu widzenia nie posiadam kąta oka, wiem, ale zerkam) i widzę, że spódnica wisi na krześle i myślę sobie... skoro ona jest tam, to co ja mam na tyłku?

No i tego...  

W kościele dziki tłum i gorąco straszne.

Jakbym się tak przed księdzem rozsunęła, to by były dopiero jaja, co?

Picusia-damusia w samych rajtkach. 

Skoro już przy jajach jesteśmy.

Siedzimy u teściów... wiecie... tona jedzenia na stole, kupa ludzi, śmiechy i:

Teść: o matko, schyliłem się i mi mało portki nie strzeliły... by było dopiero...

Ja: noooo... to by były dopiero jaja!

Upss ;)

Wiecie co?

Dziecko mi się zmienia.

No widzę po jego zachowaniu, że jakiś takiś wstydliwy się zrobił. Zobaczy babcię - wstydzi się, zobaczy kuzynkę - wstydzi się. Tak dziwnie. Cieszy się jak dziki osioł, a jednocześnie się chowa za mnie.

Ale to tylko do czasu... bo potem zaczyna gadać. I gada. I gada. I gada.

Non stop i bez przerwy. 

Ja: dobra Gutek, wstajemy - zrywam się z łóżka 

G: ubieramy się? 

Ja: tak. masz tutaj majtusie, spodnie, bluzeczkę - wykładam po kolei dziecku ciuchy na łóżko - te są twoje a tu moje

G: a jak będzie ciepło, to założyś sukieneczkę - dziecko troszczy się o kobieca stronę swej rodzicielki

Ja: co, lubisz jak mama chodzi w spódnicy albo sukience? 

G: no...- zawstydza się chwilowo dziecko, po czym nie dając wyprowadzić się z równowagi, zaskakuje mnie pytaniem   

G: a gdzie masz rękawiczki na cycusie?

Ja: yyyy, jakie rękawiczki?

G: takie co się na cycusie zakłada

Chwila konsternacji

Ja: chodzi ci o to? - i pokazuję dziecku stanik

G: tak

Macie dziewczyny dzisiaj rękawiczki na cycusiach? Macie?

Dobra, kurczaki moje kochane. 

W następnym poście zabawa - będę się uzewnętrzniać co mnie kręci w facetach :)

Tymczasem lecę sobie jakąś kawę siekierę zapodać, bo po długiej nieobecności stolarz ma przyjechać... a mam mu dużo do powiedzenia :)

No.