ZALEGŁY POST JEDZENIOWY

Napisałam go chyba z miesiąc temu i zapomniałam opublikować, co niniejszym czynię teraz.

MIESIĄC TEMU:

Gutek je.
Źle, wróć.
Gutek pożera.
Non stop coś przeżuwa.
Nigdy de facto nie cierpiał na brak łaknienia, no chyba że w jakiś skrajnych okolicznościach. Na przykład w grudniu był kilkudniowy kryzys i przytkało go trochę przez przeziębienie, ale gdy wyzdrowiał to klapka się odblokowała i zaczął wsuwać jak leci.
Obecnie je tyle co ja.
Nie, że ja jem dużo.
Ale jem pewnie nieco więcej niż przeciętny trzy- czy czterolatek :)
Widzę po dziecku, że mu pulorki nieco urosły i brzusio także, ale póki co nie zauważyłam, żeby go jakaś otyłość dopadała.
No trudno, żeby tył biegając w kółko i bez przerwy niczym miś ze słynnej reklamy.

No więc w czym problem?
Ano w tym, że gdzieś w styczniu, z nieznanych nam przyczyn Gutek pojął, że jedzenia może w pewnym momencie zabraknąć.
Szczególnie jeśli w pobliżu czai się jego protoplasta ;)

Przez jakiś czas, gdy na przykład robiłam kolację i zaparzałam w dzbanku herbatę, a potem któreś z nas rozlewało ją do filiżanek dostawaliśmy reprymendę:
G: o wystalczy, wystalczy. Nie lej więcej, dobla? – z paniką w głosie
Zawsze musiało coś w dzbanku zostać, a ja po kryjomu musiałam dolewać sobie jak mi płynu do popicia zabrakło.
No ale ile tak można?
Po tym, jak zaczęłam dziecku tłumaczyć, że gdy się skończy herbata, to zrobimy następną, i żeby się tak bardzo nie przejmował, to jakoś dotarło i był troszkę lepiej.
Teraz przy rozlewaniu krzyczy:
G: o wystalczy, wystalczy, albo dobla – rehabilituje się -  zlobimy dlugą.
O i tak jest z piciem

A co z jedzeniem?
Obecnie jesteśmy na etapie, że obiad trzeba zjeść cały, a jeśli tylko ktoś ma ochotę to może sobie dołożyć.
W najgorszej sytuacji jest M, bo to on najczęściej sięga po repetę.
A Gutek zaczyna wtedy dawać upust swoim żalom, że tata zje wszystko, że już nic nie zostanie i że jutro już nie będzie ;)

Jakieś dwa tygodnie temu byliśmy na pierogach u mojej mamy. W trójkę.
Mama narobiła ruskich i podała nam je w misce okraszone, a my mieliśmy je sobie na talerz nakładać wedle uznania. M sięgnął po łyżkę, nałożył Gutkowi 5 pierogów, mnie nie pamiętam ile, a kiedy zaczął nakładać sobie, to przy trzecim pierogu Gutek zaczął swoje:
G: o wystalczy, wystalczy, tato, nie jedz więcej ploszę. 
M: to mam zjeść tylko trzy pierogi?
 [W misce wciąż pełno]
G: tak, tylko tszy. 
M: ale ja chcę więcej – i nakłada, nie zważając na protesty
Gutek panika, bo mu braknie.

Kilka dni temu był u nas stolarz ze swoimi pomocnikami. To była pora, kiedy akurat M miał wrócić z pracy, a ja wykańczałam obiad. Proszę Gutka, żeby wyciągnął talerze
Ja: dziubku, wyciągnij duże talerze z szuflady 
G: dwa? 
Ja: nie, trzy, zaraz tata przyjedzie 
G [przez łzy]: nie, mamo, ploszę… tylko dwa…  
Ja: a dlaczego? Przecież tata będzie jadł z nami
[Te chłopy są kilka metrów od nas i wszystko słyszą, przypominam]
G: tata nie, bo tata wszystko zje i nic mi nie zostanie!!!
 ;)

No więc co i rusz muszę dziecku tłumaczyć, że jedzenia jeśli braknie, to się dorobi, żeby się nie przejmował, że trzeba wszystko zjadać, bo jedzenia nie wolno wyrzucać, etc.

Wczoraj M przez pogodę spóźniał się z pracy, więc zjedliśmy z Gutkiem sami, i kiedy kończyliśmy widzę, że M podjeżdża więc szybko dokończyłam to co miałam na talerzu i zaczęłam nakładać drugą porcję dla M
G: mamo, znowu jesz? – pyta z wyrzutem, jakbym co najmniej miała 20 kilową nadwagę
Ja: nie, ja już zjadłam. Teraz nakładam tacie 
G: ale pamiętaj, że tata nie chce dużo – zapobiegawczo powiadamia mnie dziecko
;)


Pretensje swoje głównie ukierunkowuje w stronę ojca, mnie się rzadziej czepia, ale któż by takiemu chuchru odmówił jedzenia?
Nawet pan profesor Żet. od chemii nieorganicznej bardzo stary, bardzo wymagający i bardzo… eee… starej daty, nikomu nie pozwolił żuć gumy na wykładach, a jak przyłapał mnie z kanapką w paszczy to westchnął tylko ciężko i machnął ręką: pani niech dokończy, pani jedzenia żałować nie będę.
:)
No.
Mnie się jakoś udaje, Gutek niby nie wzbrania, tylko nerwowo zerka kiedy serwuję sobie dokładkę.
Ale od każdej reguły są wyjątki.
Wczoraj machęliśmy z Gutkiem szybciusiem sos tatarski na kolację.
Tak mnie jakoś na ogórki kiszone sakramencko naszło.
I tego.
M pogardził kolacją, poszedł zdychać na łóżko, bo się zaziębił, więc jednego konkurenta do talerza Gutek szczęśliwie się pozbył, zostaliśmy przy stole we dwoje.
Nic nie powiedział, ale kiedy 3 raz dokładałam sobie sosu, tylko westchał:
G: mamo, aż tyle?
I tak się zastanawiam,
To instynkt, czy może  mamunia go przypadkowo uświadomiła, kiedy raz usiadła na łóżku z kolacją a chłopcy ją obsiedli, mimo, że kilka chwil wcześniej swoją porcję zjedli. I ta biedna, malutka, chudziutka musiała uciec z kolacją do łazienki i zamknąć drzwi, żeby zjeść wszystko i nie musieć się dzielić.
Albo może innym razem dziecko się zorientowało o co kaman, kiedy mamunia dała upust swoim pretensjom do tatunia, bo jej czegoś tam nie zostawił tylko sam wszystko wszamał? :)

OBECNIE:
Po miesiącu ciężkiej harówy problem zdaje się ustąpił. Zdarzają mu się jeszcze czasem odchyły i obawy swe głośno przedstawia, ale przynajmniej w gości z dzieckiem można już bez wstydu pójść i nie wysłuchiwać, ze dziecko głodzimy ;)