TELL ME ABOUT YOURSELF - TAG

Mam zaległe dwie zabawy. Jako pierwsza będzie ta druga. A tą drugą czyli w sumie pierwszą opublikuję może jutro, bo więcej pracy przy niej :)

A więc. Zaczynam.

1. Umieścić linka do bloga osoby, od której otrzymało się nominację -> Królowa Matka,

a następnie z premedytacją od Lilijki

2. Wkleić logo na swoim blogu.

3. Napisać 7 cnót, grzechów lub faktów o sobie.

Moje cnoty, no cóż jest ich tyle, a ma być tylko 7, nie wiem które wybrać.
Hłe, hłe.

Grzechy – czyli co? Wady? Czy mam się tu spowiadać, że na przykład w piątek czternastego zjadłam kawałek kiełbasy?
A może, że zesikałam się na książki mojego wujka, właściwie to na fotel, a te ksiązki leżały pod fotelem. Na usprawiedliwienie powiem tylko tyle, że miałam koło roku i nikt mnie nie przypilnował odpowiednio – to już w sumie fakt.

Więc chyba będą fakty… jak z tym sikaniem. Grzeszne fakty ot co!
To pierwszy macie powyżej.

II.
Jak byłam mała to myślałam, że „złapać gumę” znaczy wjechać na gumę do żucia. Kompletnie nie umiałam sobie wyobrazić, jak jedna guma (donald, turbo, ewentualnie kulka) może zrobić kapcia z innej gumy (opony), ale to nic. Ja swoje wiedziałam.

III.
Pierwszy chłopak z którym się całowałam miał na imię Paweł i był moim sąsiadem. Starsze siostry nam kazały. Mieliśmy może z pięć lat. Ostatni raz widziałam Pawła z dziesięć lat temu. Był gruby i miał spróchniałe zęby. Brrrr.

IV.
Wszyscy co mnie nie znają myślą, że pracuję z dziećmi.
Poważnie. Nie wiem o co kaman… ale gdy ktoś mnie pyta kim jestem z zawodu to z deczka się przeraża, bo wyglądam ponoć na przedszkolankę, ewentualnie panią od nauczania początkowego.

V.
W podstawówce mówili na mnie „józka”. Kiedyś gdy szłam po tak zwanym mieście i koledzy po drugiej stronie ulicy zaczęli drzeć japę „Józka, czekaj” to jeden pan powiedział „biedne dziecko, jak mogli jej tak dać na imię”
No więc nie jestem Józefa.

VI.
Kiedyś, na studiach, panowie z roku wysłali mnie i koleżankę do jednego profesora, żebyśmy poszły przełożyć egzamin. Że niby takie dwie małe i miłe i w zasadzie panowie wykładowcy i ćwiczeniowcy nas lubili (niekiedy też nie).
I poszłyśmy.
Dwie małe, miłe i głupie do tego.
Bo nigdy nie byłyśmy na wykładzie u tego profesora i nawet nie wiedziałyśmy jak wygląda.
„taki niski, siwy, koło pięćdziesiątki, bez zarostu, pokój 302” – tyle wiedziałyśmy.
No i weszłyśmy, a w pokoju 302 było dwóch doktorantów plus niski, siwy, bez zarostu pan, koło pięćdziesiątki .
I Ewa od razu przystąpiła do ataku
Panie profesorze, bla, bla, bo my z III roku wydziału najpiękniejszego przyszłyśmy z prośbą bla, bla.
A pan profesor: panie na pewno do mnie?
I czujcie. Widzę, że ci doktoranci zaczynają polewkę i czuję, że zaczynamy się ostro kompromitować i nie wiem czy zatykać Ewę i brać ją za fraki i uciekać, czy jak. Nagle do pokoju wchodzi inny pan, również po pięćdziesiątce, również bez zarostu, również siwy i niski.
Pan Profesor do Pana Profesora: Edu, te panie chyba do Ciebie.
Cegła ;)
Ale egzamin przełożyłyśmy i zdałyśmy :)

VII.
Miałam kiedyś orgazm w pociągu pospiesznym relacji Kraków-Kielce
Nie wiem, za ciasne dżinsy czy co….
Możecie zapytać M, ja milczę jak grób.
Nigdy więcej, tyle Wam powiem.
Zaraz po, wszedł do przedziału konduktor i zażądał biletu. Nie mogłam go znaleźć. Ręce mi się trzęsły i w ogóle mam traumę, okej?
Do tej pory się zastanawiam czy COŚ widział.
Nie wierzę że to napisałam.


To tyle. Idę się zakopać.
Aha. Nie, jeszcze nie.
Lilijka już większość klepnęła, więc co?
Emi, Ina, Maciejka, Simera, Maryanka.
Berek!


PS
Blogger się popsuł. Gdy próbuję zmienić nazwę polecanego bloga (na prawo patrz), to się wiesza i nic nie robi. Bo ja lubię mieć Was po ksywach, a tu lipa… nic nie mogę zrobić. Szuja jedna. Nie wiecie o co loto?