PARSZYWY WTOREK.

Dzisiaj jest trzynasty?
Pełnia jaka?
Halny?

Czy to tylko pms?

Normalnie ze trzy razy miałam ochotę się rozbeczeć ze złości.
Nic mi dzisiaj nie wychodzi.
I myśli czarne, wkurzające i uporczywe na maksa.
Ja pierdziu.

Najpierw robotkowóz.
M zmajstorwał piękny samochód z kartonu, ale pomalowanie go farbkami zlecił mi i Gutkowi.
Od razu poczułam zew natchnienia, a oczyma wyobraźni ujrzałam nowy, pomalowany karton.
Wiecie. Nic szczególnego.
Na boku paski, na dachu kwiatki, z przodu kratka i takie tam bajery.
Ale wizja mojego dziecka mnie nieco przerosła.
Gdzie się zamachnęłam pędzlem, tło pod serduszka przygotowałam, tam Gutek wyręczał mnie w reszcie. Ciapy, klepsy i bohomazy.
Ja: może namaluj coś ładnego tutaj, co? - proponuję nieśmiało
G: przeciez maluje - mnie zażył
No nic to, skoro maluje coś ładnego, to niech maluje po swojemu, w końcu to jego auto - pomyślałam.
Zostawiłam więc go sam na sam z farbkami i robótkowozem i poszłam do kotłowni zobaczyć czy się hajcuje odpowiednio. 
No ile mnie nie było? Minutę? Półtorej?
Nie dłużej. Naprawdę.
A gdy wróciłam okazało się. że mam cały salon w plakatówce.
Granatowej, czerwonej, różowej, czarnej, żółtej i jaką tam chcecie.
Zaciskałam zęby, żeby nie rozedrzeć paszczy na Bogu ducha winne dziecko (bo nawet nie zauważył), a potem liczyłam do dziesięciu i w skupieniu latałam ze szmatką, ścierając zewsząd plamy.

Nie mówiąc o obiedzie.
Wczoraj na przykład miałam taką wenę, że machałam żarełko jedno za drugim. Normalnie jami-mami.
A dzisiaj?
Umyśliłam sobie gołąbki bez zawijania.
Robiłam je jakbym jakiegos zaćmienia umysłowego dostała.
Albo jakby mnie pierwszy raz przy garach postawili.
Wszystko na odwrót.
To co trzeba zostawiałam, a to co nie trzeba do garnka wrzucałam. Nic mi się lepić nie chciało, w końcu wkurzona na amen wrzuciłam wszystko na patelnię i stwierdziłam, że trudno, będziemy jeść nieuformowaną breję polaną sosem pomidorowym
Do tego mięso (wczoraj kupione) jakby mi zalatywało nieco nieświeżością, ale że ja węch mam jakiś nadwrażliwy, to myślę - poczekam na M, on stwierdzi czy możemy jeść.
Nie mogliśmy.
Mam nadzieję, że okoliczne pieski się nie potrują :)

Sos mi za to wyszedł... zbyt rzadki :)

W rozpaczy mej przeogromnej się wzięłam i schowałam do spiżarki i zjadłam truskawkową wedla.
I troszku mi się lepiej zrobiło.
Ale tylko troszku.
Godzina 16 a my wciąż bez obiadu byliśmy.
No nic. Bolognese znalazłam w zamrażalniku.
Ale do kuchni więcej nie weszłam.

*

Dzisiaj jest Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego.
Z tej okazji powiem Wam, że mierzi mnie nadużywanie zapytania "co?"
Ja: Gutek, co sobie zjesz na kolację?
G: co?
Ja [czuję, że mi ciśnienie wzrasta, na smo "co"]: co sobie zjesz na kolację? - powtarzam jeszcze spokojnie
G: co?
Ja: pstro 

G: słucham? - poprawia się natychmiast dziecko

Chwilę później.
M: myska pijesz herbatkę?
Ja: co?
G: tato, a mama mówi "co", a Ty mówisz "słucham"
Jak potrzeba to nie słyszy, a na to co nie trzeba to zawsze radary ma nastawione :)