Z ONETU: OBRAŻONA MYSA

Nie piszę, bo jestem obrażona.

Tak.

• Na pogodę.

Wywaliłam suszarkę z praniem na balkon i słońce zaszło, chmury nadejszły i chyba lunie.

Zaglądnęłam więc tu i w czwartek u mnie śnieg. Znowu.

• Na męża.

Nabija się ze mnie. Bo w nausznikach biegam. Uszy wrażliwe mam, a na czapkę za ciepło, tak? Ile ty masz lat, dziewczyno? 
Trzydzieści, bo co? Czy jest jakiś paragraf, że trzydziestoletnie mamuśki nie mogą w nausznikach popylać?

• Na przedszkole.

Bo złożyłam podanie i płaczę. I będę płakać czy go przyjmą czy nie.

• Na służbę zdrowia.

Bo mam dość i chcę już spokój

• Na seks.

Bo cierpię na deficyt, wiecie? Ale idę do doktora soon i może łaskawie pozwoli. Przez całe pożycie tylko raz powiedziałam, że mnie głowa boli. RAZ.  I naprawdę mnie bolała. Ale oboje ryknęliśmy śmiechem. Także co? cierpię!

• Na auto.

Bo chodzimy z Gutkiem na spacery na parking.

G: audi, maluch, tiko, wowawen, ponolez, dełuuu, seat, mazda

Ja: popatrz, a to co?

G: a tu mamusi autko

Ja: jakie to auto?

G: bludne

• Na cukier.

Bo drogi, a ja nie mam zamiaru przestać słodzić. Gorzka kawa, herbata i czekolada jest wstrętna. Oczyma wyobraźni widzę jak M wybucha śmiechem i dodaje: nie znasz się. Trudno. Niech buli na cukier skoro się nie znam. Za karę.

• Na siebie.

Bo plotę trzy po trzy i marudzę.